Contact houden kan levens veranderen

“Het leek een melding zoals we die vaker zien: een ruzie tussen ouders. Maar achter die regels uit de politiemelding zat een ander verhaal. Een verhaal waarin geduld en doorzettingsvermogen heel belangrijk waren.”

De melding ging over een gezin: vader, moeder en twee dochters van 6 en 10 jaar. Onderzoeker Denny pakte de melding op.

Eerste gesprekken
Denny startte met gesprekken met vader, moeder en de kinderen. Al snel werd duidelijk dat er veel stress was in het gezin. Vader had meerdere hersenbloedingen gehad en had sindsdien veel pijn. Moeder werkte, zorgde voor de kinderen en deed het huishouden. Dat was zwaar. Er waren ook financiële problemen.

Uit de gesprekken met de kinderen kwamen geen signalen van geweld. Helemaal niets. “En toch had ik het gevoel dat er meer speelde. Ik kon het niet bewijzen, maar het voelde niet goed,” vertelt Denny.

Onderbuikgevoel
Kort na de eerste melding kwam er opnieuw een politiemelding binnen. Dit keer ging het om een ruzie met de buren. Denny’s onderbuikgevoel werd sterker.

“De politie was ’s nachts bij het gezin en zag dat het jongste meisje nog wakker was. Dat hoeft  niet meteen zorgwekkend te zijn. Wat wel opviel: het meisje reageerde nergens op. Niet op de politie en niet op het geschreeuw van haar ouders.”

Denny sprak ook met de zus van moeder. Zij maakte zich zorgen. “Maar zorgen van een tante en een onderbuikgevoel zijn niet genoeg om direct in te grijpen. Zeker niet als er bij de kinderen geen duidelijke signalen zijn.”

Denny regelde financiële hulp voor het gezin en bleef contact houden.
“Ik belde regelmatig, hield een vinger aan de pols. Ook de zus van moeder belde mij soms. Ze bleef haar zorgen uitspreken, maar wilde geen officiële melding doen.”

Lange adem
“We hebben deze situatie vaak besproken in ons team,” vertelt Denny. “Maar we konden niet bewijzen dat er geweld was. Dat was frustrerend.”

Wat doe je dan?

“Blijven praten. Betrouwbaar zijn. Steeds dezelfde boodschap herhalen: ‘wij zijn er voor jou’. En vooral contact houden met moeder. Haar tempo volgen. Zij was er nog niet klaar voor om stappen te zetten en het partnergeweld te stoppen.”

In de gesprekken vertelde moeder soms iets meer over hoe het thuis ging. Maar ze praatte het gedrag van vader vaak goed: ‘Hij is ziek,’ zei ze dan. Ze vertelde niet hoe het echt was en bedacht excuses.”

Omslagpunt
Maanden later kwam er opnieuw een melding. Vader had in dronken toestand een kapmes op de keel van moeder gezet. “Dit had heel slecht kunnen aflopen. Maar deze escalatie was het begin van verandering.”

Moeder deed aangifte en ging samen met de kinderen naar een opvang. Vanuit de opvang belde ze Denny.

“Ze bedankte me. Ze zei: ‘Dank dat je altijd in mij bent blijven geloven. En dat je contact hield met mijn zus.’”

Bespreek je zorgen, ook als je twijfelt
Ben jij slachtoffer van huiselijk geweld of kindermishandeling? Of maak je je zorgen om iemand? Bel met Veilig Thuis. Ook als je twijfelt. Samen kijken we wat mogelijk is. Je staat er niet alleen voor.